"الستير" نقاش در بخشي از گفتگويش با راوي "در سایه دوشیزگان شکوفا" چنين مي گويد: "هیچ آدمی، هر چقدر هم عاقل، پیدا نمی شود که در دوره ای از جوانی اش چیزهایی گفته و حتی زندگی ای کرده باشد که خاطره شان آزارش ندهد و دلش نخواهد آنها را از گذشته اش پاک کند. اما به هبچ وجه نباید از آنها متاسف باشد، چون تنها در صورتی می تواند مطمئن باشد که عاقل شده که همه آن مراحل مسخره یا نفرت انگیزی را که باید پیش از آن مرحله نهایی بیاید پشت سر گذاشته باشد. جوانهایی هستند که پدر یا پدربزرگشان آدمهای برجسته ای اند، و مربی هایشان از همان سالهای مدرسه به آنها درس اعتلای روحی و نجابت اخلاقی داده اند. چنین کسانی شاید هیچ چیز پنهان کردنی در زندگی شان نداشته باشند، شاید بتوانند همه آنچه را که گفته اند منتشر کنند و امضاهایشان را هم پایش بگذارند، اما آدمهای بی مایه ای اند، بچه های کسانی اند که به اصولی معتقد بوده اند و از خودشان چیزی ندارند، و عقل و متانتشان منفی و سترون است. متانت را نمی شود از دیگران گرفت، باید خود آدم کشفش کند، آن هم بعد از گذراندن مراحلی که هیچ کس دیگر نمی تواند به جای آدم بگذراند و آدم را از آن معاف کند، چون متانت نقطه دیدی ست که آدم درباره چیزها پیدا می کند. زندگی هایی که ستایششان می کنیم، رفتارهایی که به نظرمان برجسته می آیند، از پدر یا از مربی به آدم نمی رسند، بلکه سابقه خیلی متفاوتی پشت سرشان است، از همه چیزهای بد و ناشایست یا مبتذلی تاثیر گرفته اند که در پیرامونشان رواح داشته. نشاندهنده مبارزه و پیروزی اند. شاید تصویر دوره های اولیه زندگی ما دیگر شناختنی نباشد و در هر حال ناخوشایند باشد. با این همه نباید انکارش کرد، چون گواه این است که واقعا زندگی کرده ایم، و توانسته ایم بر اساس قوانین زندگی و ذهن انسان، از عناصر مشترک و متداول زندگی، چیزی فراتر از آنها بیرون بکشیم..."
پی نوشت 1 : رومن رولان چه فوق العاده میگه: "انسان اگر در بیست سالگی سوسیالیست نباشد از زندگی چیزی نفهمیده است، و اگر در چهل سالگی سوسیالیست باشد احمقی بیش نیست." (این جمله نه بی ربط به این پست ِ و نه بی ربط به انتخاباتی که درگیرش هستیم.)
