برخی وقایع تصادفی آنقدرها هم که فکر می کنیم تصادفی نیستند. مثل اینکه در برجی 25 طبقه درست در همان طبقه که تو در آن ساکنی در آپارتمان کناری، فاحشه ای زندگی کند که دیوار میان اتاق خواب او و اتاق کار تو آنچنان نازک باشد که هر شب صدای ناشی از لمس کلاویه های پیانو توسط انگشتان تو به همان راحتی وارد خانه زن شود که ناله های او هنگام لمس تنش توسط غریبه ها به گوش تو می رسد.
شنبه ها و سه شنبه ها صبح برای تحویل دادن سفارشات آهنگسازی ام از آپارتمان خارج می شدم و تا پیش از اینکه آفتاب ِ تابستان که زودتر از همیشه خود را به میانه آسمان می رساند و تشعشعات سوزانش را بر سر شهر روانه می کرد گرمای هوا را غیر قابل تحمل کند به خانه بر می گشتم. در بازگشت وقتی وارد راهروی نیمه تاریک طبقه بیستم که آپارتمان من و زن روسپی در آن واقع بود می شدم، راهرو از عطر تنش آکنده بود چرا که درب ورودی آپارتمانش در آن ساعت خاص همواره نیمه باز بود و من آنزمان هیچگاه دلیل آن را متوجه نشدم. این تلاقی همیشگی که هر هفته تکرار می شد در حافظه ام مانند رویدادی طبیعی و هر روزه به عادت تبدیل گشته بود، آنچنانکه شنبه ها و سه شنبه ها همینکه از رختخواب بیرون می آمدم، پوشه قرمز رنگ حاوی صفحات نت ِ قطعات سفارشی ام و عطر تن زن، همچون پدیده هایی واحد، همزمان و جدا ناپذیر به ذهنم وارد می شد و طبق عادتی تثبیت شده، انتظار داشتم روزهای شنبه و سه شنبه افزون بر گرمای داغ تابستان که از آسمان می بارید عطر تن زن نیز، پخش شده در سراسر شهر، به مشام برسد به گونه ای که تصور تحویل پوشه قرمز رنگ سفارشاتم در روزی بدون حضور آن عطر برایم ممکن نبود و با وجود اینکه این عطر فقط در بازگشت به خانه به مشامم می رسید اما از همان ابتدای صبح حسش می کردم. تنها روزهایی که خارج از برنامه کاری بیرون می رفتم تا هوایی بخورم یا ساعتی را در کافه ای دنج بگذرانم در بازگشت می دیدم که درب آپارتمانش بسته است.