سه ماه آخر عمرش، در حالیکه سالها از آخرین دیدارم با او در روز فارغ التحصیلی از دانشکده می گذشت، هر هفته به دیدنش می رفتم. هر سه شنبه در حالیکه روز به روز بیماری ، بخش بیشتری از بدنش را تحلیل میداد، به یاد دوران شیرین دانشکده، با هم گپ می زدیم و من مثل بیست سال گذشته باز خود را چون شاگردی در برابر استاد حس می کردم و از این کلاس هفتگی و درس استاد لذت می بردم.در این دوره کوتاه سه ماهه، در کلاس درسی که اتاق کوچک استادم در خانه اش که محصور میان درختان باغ اطرافش در حومه شهر بود، در حالیکه بدن فلج شده و پلاسیده اش روی ویلچر رها بود، خاطرات کلاس های او در دانشکده برایم زنده می شد.

در آخرین دیدارمان به یاد تمرین عجیب استاد در سال اول دانشکده افتادم.
در آن روز استاد پیرم می گوید برای ما تمرینی دارد. از ما می خواهد پشت به هم بایستیم و بعد آن قدربه عقب متمایل شویم که اگر دانشجوی پشت سری ما را نگیرد به زمین بیفتیم. برای اغلبمان تمرین دشواریست. نمی توانیم بیش از چند اینچ خودمان را به عقب متمایل کنیم. از روی خجالت می خندیم. سرانجام یکی از دانشجویان ، دختری لاغر و باریک اندام با موهای سیاه که پلوور سفید رنگی بر تن دارد دستهایش را روی سینه می گذارد، چشمانش را می بندد و بدون ترس و لرز خود را به عقب رها می کند.برای لحظه ای یقین می کنم که به زمین در می غلتد. اما این اتفاق نمی افتد، دانشجویی که پشت سرش ایستاده او را می گیرد.
"آفرین ! آفرین!"
بعضی ها دست می زنند.
استاد سرانجام لبخند می زند. به دختر می گوید:
"می بینی، چشمانت را بستی. تفاوتش در این بود. گاه آنچه می بینی باور نمی کنی. مجبوری آنچه را احساس می کنی باور کنی و اگر قرار باشد کاری کنی که دیگران به تو اعتماد کنند باید احساس کنی که تو هم می توانی به آنها اعتماد کنی - حتی وقتی در تاریکی هستی، حتی وقتی داری سقوط می کنی." . . .
آخرین سه شنبه دیدارمان بریده بریده و به سختی حرف میزد. نمی دانستم چگونه خداحافظی کنم.
دستم را به آرامی فشرد و آن را روی سینه اش گذاشت:
"ما ... اینجوری ... خداحافظی می کنیم"
به سختی نفس می کشید. نگاهی به من کرد:
"دوستت ... دارم"
من هم شما را دوست دارم استاد.
"چیز ... دیگری ... هم ... هست ... میدانم"
"چه چیز دیگری را می دانید؟"
"تو ... همیشه. . ."
چشمانش کوچک شد و بعد گریست. صورتش حالت یک کودک یک ساله را پیدا کرده بود. دقایقی بدنش را به خود فشردم. پوست شل و نرمش را مالش دادم. موهایش را نوازش کردم. با دست صورتش را ، استخوانهای چسبیده به پوست و اشکش را لمس کردم . . .
به نجوا گفت:
"به امید دیدار" . . .