احساس می کرد همین 30 سالی هم که آدم ها ، شهرها ، خیابان ها ، ماشین ها و پیانوی خود را تحمل کرده کافی است ، حتی زیاد هم هست . تنها یک مشکل وجود داشت : وصیت نامه پدر .

" و اگر روزی تصمیم گرفتی خارج از نوبت از دروازه مرگ عبور کنی به سراغ صندوقچه درون انبار ، کنار پیانوی قدیمی برو . آنچه باید انجام گیرد انجام بده و بعد تو آزادی . "

و مرد جوان ، همان روزی که آن نامه رومانتیک ، سوزناک و چندش آور را بر روی کاغذ نوشت ، و روش رومانتیک تر و تهوع آور خود کشی خود را نیز برگزید ، پیش از عبور از دروازه مرگ به سمت انبار قدیمی رفت . آنجا در گوشه ای از انبار ، کمی دورتر از پیانوی قدیمی صندوقچه نسبتا بزرگی را پیدا کرد . با کنجکاوی ، نگرانی و اضطراب به سمت صندوقچه رفت و کلید که مکانش را از روی وصیتنامه پیدا کرده بود به قفل انداخت .

خوب ! چه چیزی باید درون صندوقچه ای که پدری به پسرش وصیت می کند اگر قصد کشتن خودش را داشت ابتدا سراغ آن برود باشد ؟ مثلا مقدار زیادی پول یا سکه طلا . یا شاید سند تعداد زیادی زمین در نقاط مختلف شهر .

قطعا قصد ندارم این مینیمال کوتاه را به یک داستان کوچک تکراری نفرت انگیز ، از آن دست که قرنهاست مردم را فریب میدهند تبدیل کنم . از پول و زمین خبری نبود تا مرد جوان پای صندوقچه بنشیند و گریه کند و خدا را شکر کند که پدری دلسوز داشته که به فکرش بوده ، چه اینکه مشکل او و اساسا مشکل هر کس دیگری که قصد خود کشی به سرش می زند حتی اگر ظاهرا به خاطر پول بوده باشد دقیقا به خاطر پول نیست . جعبه پر بود از برگه های نت های چاپی مربوط به قطعاتی از پیانو که بیشتر آنها را قطعات کلاسیک تشکیل میداد . چیز دیگری هم بود ، یک تکه کاغذ ، دستخط پدر مرد جوان :

" هر یک از ما خالق اثری هستیم با نام زندگی ، احساس می کنم تو هنوز اثر خود را کامل نکرده ای ، برخی خطوط هنوز ناتمام مانده اند ، پیش از مرگت نت های درون این صندوقچه را آنگونه که روحت بپذیرد که بهترین حالت ممکن است روی پیانو اجرا کن . این مجموعه ای از عظیم ترین آثار موسیقی جهان است . این ملودی ها در حقیقت بخشی کوچک از اثر بزرگ زندگی سازندگان شان هستند . "

مرد جوان لرزید ، گریست و اندیشید.

پنجاه سال بعد لبخند زنان از انبار خارج می شد . او تمام آثار موجود در صندوقچه را به ظرافت باخ ، با خشونت شکوهمند بتهوون ، به سبکی و روانی موتسارت و سرشار از تخیل همچون شوپن نواخته بود .

به سمت اتاق خواب خود رفت . باید استراحت می کرد . روی تخت دراز کشید . نیازی به تیغ برای قطع کردن رگ دست یا شیر گاز برای قطع تنفس یا هیچ وسیله دیگر نداشت . دیگر به هیچ چیز نیاز نداشت . حالا مرگ بود که باید از او اجازه می گرفت ، او هم مختار بود بپذیرد یا رد کند .

می اندیشید ، به اثر بزرگی که در طول پنجاه سال خلق کرده بود ، به فرزندانش ، به نوه هایش ، و به شاگردانش که به جهان موسیقی هدیه کرده بود .

در حالیکه دراز کشیده بود لبخندی زد . احساس سبکی میکرد . با غرور به مرگ اشاره ای نمود ، همانند اشاره پادشاهی به برده اش . مرگ لرزان به کنارش آمد :

- در خدمتم سرورم .

- می تونی ببریش . اثر من تکمیل شده .

صبح روز بعد بر بدن بی جان پیرمرد در حالیکه لبخندی به لب داشت و به آرامی روی تخت دراز کشیده بود گریه میکردند . اثری از تیغ خون آلود یا بوی گاز نبود .