ناگهان آسمان ابری شد ، ظرف یک دقیقه بارانی تند شروع به باریدن گرفت . . . مرد خیس شده بود . . . "

نویسنده لحظه ای از ادامه نگارش رومان باز ایستاد ، با غرور نگاهی تحسین آمیز به کاغذهای دست نویسش انداخت ، تصمیم گرفت در این صفحات آخر ، گپی با قهرمان داستانش بزند :

- نگران نباش ، داریم به آخر می رسیم ، تو این بیابون رهات نمی کنم ، آخر جالبی داره داستان ، مطمئن هستم طرفدارای زیادی پیدا می کنم . نظرت چیه ؟ من چه جور نویسنده ای هستم ؟

قهرمان داستان طره موهای خیس شده اش را از صورتش کنار زد ، نگاهی به نویسنده انداخت و با صدای خش دارش پاسخ داد :

- تو از اون دست نویسنده هایی هستی که تو کتاب هاشون برده های به دام افتاده ای مثل پاییز ، غم ، تنهایی و عشق و مزخرفاتی از این دست مثل انگل فوران می کنه ، در حقیقت نوشته هاشون حال آدم رو به هم می زنه ولی تلاش می کنن با آوردن این پدیده ها نوشته های آشغالشون رو خوشرنگ کنن . فکر می کنن اگه قهرمان نوشته اشون زیر بارون قدم نزنه ممکنه بدنش بوی گند بگیره و جذابیتش رو از دست بده . برای همین حتی اگه زمان رویدادی که دارن ازش می نویسن وسط تابستون و مکانش توی کویر هم باشه باز یه دفعه آسمون ابری میشه و یه بارونی چیزی میباره تا این قهرمان زیبای تنهای غمگین عاشق موهاش خیس بشه و بیفته تو صورتش .نظر منو می خوای ؟ دقیقا حالم ازت به هم می خوره خالق الاغ نفهم من !

آنگاه اسلحه را بالا آورد ، روی شقیقه اش گذاشت و شلیک کرد .

بدن بی جانش روی شنهای خیس شده از باران پلاس شد .

نویسنده مبهوت شده بود ، نمی دانست چه اتفاقی افتاده است ، قادر به تحلیل ماجرا نبود ، مانند همیشه ، این ویژگی اولیه همه آنهاییست است که تلاش می کنند جذاب ترین متون ادبی را از خلال ذهن تهی و پوسیده خود خارج کنند . در حالی که نمی دانند زیباترین اندیشه ها از قلب است که خارج می شود ، همانطور که با شکوه ترین احساسات از ذهن تراوش می کند . داستانش را اینگونه پیش بینی نکرده بود . هر چه به مغزش فشار آورد تا دلیلی برای این پایان ناگهانی داستان پیدا کند چیزی به فکرش نرسید . رومان روی دستش ماند ، باد کرد .

یک هفته بعد جسد نویسنده را با شقیقه سوراخ و غرق به خون در حالی که اسلحه ای در دست داشت بر روی انباشتی از کاغذ های سیاه شده از فوران فکر ادبی اش پیدا کردند . . .

آن روز باران می بارید .